ben buradayım biliyorsun değil mi...
hiç öyle bakma bana… seni beklemiyorum bu sefer…evet belki ne yapacagımı da bilmiyorum ama gideceğim işte…gelen ilk otobuse binecek belki de dunyanın öbür ucuna gideceğim…...
ben burdayım hala
hani kaldırımın kenarında bıraktın ya yasayan ölmüş bedenimi...gözlerimi sürükledin karanlıklarda kaybolasıya kadar peşinden...hani haykırmıstı ya sessiz cıglıklarım peşinden...sen duyamadan yetiştim sana ben...gidiyordun ya sessizce aniden...gözyaslarım...
gitme kal diyemedim...
ellerim ellerinden ayrılırken duymadın yüreğimin sesini...kulakları sagır edercesine sessiz bir cıglıktı gidişine...uzandım yeniden dokunmak için yetişemedim...bilmediğim bir diyara giderken yüreğin...ardında kalmaya dayanamadı yüreğim...peşinden kostu... ama...
gitme kal diyemedim...
ellerim ellerinden ayrılırken duymadın yüreğimin sesini...kulakları sagır edercesine sessiz bir cıglıktı gidişine...uzandım yeniden dokunmak için yetişemedim...bilmediğim bir diyara giderken yüreğin...ardında kalmaya dayanamadı yüreğim...peşinden kostu... ama...
senin adın ölüm ve ben öldüm...
Kayboldum yüreğinin derinliklerinde…çıkışı bulamadıgım bir labirent gibi burası… ve hiç çıkmak istemediğim gül bahçesi… tüm acılardan kaçtıgım bir sıgınak gibi… Senden bir parça… En savunmasız...
en son ne zaman...
Yoruldum bu sessiz bekleyislerden…Her seferinde aynı cumlelerle baslamaktan sıkıldım…Tek duze bir hayatın parcası olmak benimki…Monotonlasan hayatın girdabında sürüklenmek…Takvimler de kalmıs gelecek umut dolu gunler…Ne bir...
siz istediniz...
gecmişimi sadece guzellikleriyle anıyorum... kötü olan ne varsa söküp atıyorum içimden...ne olursan ol yine gel derken...yakıp yıktıklarınızı yeniden yapabileceğinizi söylemiyorum...elveda demeden gidişlere hosgeldinlerle karsılık veremiyor...
ben ölürken siz yoktunuz...
dokunmayın yaralarıma...yetmedimi onları vucuduma kazıyısınız...yetmedimi yüreğimi benden söküp almaya calısmalarınız... beni bana bırakın artık yeter... alısmısken yoklugunuza fark etmişken hiç olmadıgınızı donmeyin artık geri...istemiyorum...istemiyorum hiç...
bile bile yangına yürüyor yüreğim...
Her biri farklı gunlerde kurulmus cumlelerimi sakladıgım kılıfından cıkardım sonunda… nerde nasıl ne sekilde söylenmişlerdi bilemiyorum ama her biri seni yasatıyordu içimde…Unutmayı yediremedim kendime…Mumkun de...
öz....... bile diyemiyorum
Gitme bile diyemedi dilim yüreğimin en saklısına… derinlere gömmüştüm oysaki onu… ne kimse görebilecek nede kimse ulasabilecekti… Bir yüreğim varmış benimde… sen gelmeden bilmiyordu bunu...
bu gun senin günün...
bu gun kendin için bir seyler yap...ama sadece senin için olsun yaptıkların ve yapacakların...bir ucurumun kenarından haykır mesela dunyaya... avazın cıktıgı kadar bagır kimseye aldırış...
hiç birşey söyleme...
Yalvarmıstım sana yüreğimi terk etme diye…oysaki onu sana emanet ederken hiç düşünmemiştim… nasıl olsa ona sahip cıkar onu asla terk etmez demiştim…Söylesene …Yine mi yanıldım…Ellerimi...
sıgınagımdın...
sakinliğinde dinlenmeyi severdim oysaki ben...guvenli bir limandı senin için göğsüm...basını yasladıgında tüm dunyayı unuttugunu söylerdin...bilemedim fırtınalardan kactıgını...denizin sakinliğinde yoluna devam edeceğini ummazdım...hep kalıcaksın sandı yüreğim...
durdurun dunyayı...
durdurun dunyayı ineceğim...bırakın yakamı vazgececeğim...dokunmayın yaralarıma...aksın kanımla canım...dik durmaktan aciz oldu bedenim...cıkın kollarımdan acılar...ben tek basıma düşeceğim...ihtiyacım yok ellerinize...ben kendime yettim bunca zaman... dokunmayın artık...